Eit lite avskjedsbrev, til ein stor uteplass.

Publisert:1. oktober 2018Oppdatert:1. oktober 2018, 15:12
Garage er nedlagt, men lev vidare i hjerta våre. Og leveren vår.

Dei byrjar å pakke vekk stolane. Vaktene og bartanderane gjev kvarandre ein klem. Folk er i tårer. Garage var meir enn berre ein uteplass, for mange. For nokre var det nærmast som ein heim. Det er draumen det. Å bu i ein pub.

Det er kø heilt bort til 7-11. Lyden av skinnjakker som gnissar i mot kvarandre overdøyvar nesten det hissige bergensregnet, som og protesterar mot stenginga av kanskje Bergens mest profilerte utestad. Garage har lenge vore i strid med huseigar som og eig hotellet ved sidan av, og har lenge slitt med å få økonomien til å gå rundt. Garage, altså, ikkje huseigar. Det skulle tatt seg ut. 

Nokre av dei største banda i verda har spelt på Garage. Alle som nokon sinne hadde spelt der var ramma inn i eit slags monument som stod midt i baren, før den endra utsjånad. Sjølv har eg vore med i tre av dei, og har ivrig leita og peika kvar einaste gong eg følte for å tøffe meg. For det er jo ei bragd å ha spelt på Garage. Dei fleste i musikkmiljøet i Bergen er vel einige om at det er den kjekkaste plassen å opptre. Å dundre laus på dei gamle marshall forsterkarene som har stått der, lojale og trufaste, gjennom øl, søl og snubling. Å ha eit gjerde som skil deg frå publikum, så du i alle fall kan få illusjonen om at nokon faktisk å storme scena for å berøre deg. Det deilige backstage rommet i topp-etasjen, der alle som har spelt der har skrive navnet sitt på veggen, saman med ulike kjønnsorgan. Men aller mest, den gode atmosfæren.

Det var noko spesielt med denne plassen. Mange av dei som gjekk der var som ein familie. Dei kom der ikkje alltid for å drikke. Dei kom der for å treffe vennene sine. Det var alltid eit kjent fjes å sjå. På tirsdagar var det færre kjente folk å sjå. Då var staden fullt til randen med studentar, som i gledesrus av finne ut at det var ein plass som serverte vin til 100,- kroner flaska på ein vekedag, blei i gledesrus av vin, til 100,- kroner flaska. I starten var det ope i heile lokalet. Både nede og oppe. Så mange folk var det. Men utelivsbransjen er ein tøff og nådelaus ein, og med så mange plassar å konkurrere med vart det til slutt vanskeleg for maskineriet å gå rundt. 

Eg har kome meg fram i køa, og inn i varmen. Bokstaveleg talt inn i den ubehagelege varmen som oppstår av at veldig mange menn og kvinner står veldig tett innpå kvarandre i eit altfor tett lokale. Det luktar våt hund, og eg kjem aldri til å få meg ei øl, men eg gir ein faen. Eg er på Garage for siste gong. Eg forsøker helse på så mange eg kan, av dei eg kjenner. Folk ler. Folk gret. Folk ramlar. Folk drikk. Folk kosar seg. Det heile minnast nesten som ei irsk vake. Ikkje at eg har vore i ei, men eg har sett det på film. Garage var plassen der ein alltid kunne gå. Ikkje alltid der ein ville gå, men alltid der ein kunne gå. Ein visste kva ein fikk. Med mindre det var Mojo Workout i kjellaren, og fullt dansebaluba til knallgod musikk. I toppetasjen gjekk det som oftast i hardrock. Det gjorde det no også. Det var tross alt slik det starta, då Bergensavdelinga blei oppretta i 1990 av veteranar i Bergens rockemiljø, med rockeprofil,  og fort blei ein av Bergens mest populære uteplassar, særleg blant studentar. 

Uansett er det veldig trist. Vi har mista ein dei næraste og kjæraste. Eit kulturmonument, og ein ufattelig bra all-round pub. Eit bookingsystem som tok nye, usignerte band på alvor, og lot alle få ein sjanse. Ein lokale som i si storheitstid alltid hadde så mange besøkande at dei måtte ha oppe både topp og bunnetasjen berre til tross for at det ikkje var konsert. Ein plass eg personleg kjem til å savne. Lysa går på. Lyset går ut. Tårer renn. Folk går ut. Det er kø heilt bort til 7-11. Faen. Eg som hadde lyst på eipølse.